Saul

Ciągły uśmiech Saula może działać na nerwy. Uśmiecha się nawet wtedy, gdy ludzie zapewniają go, że nie jest to konieczne. Uśmiecha się nawet wtedy, gdy wydaje się to wymuszone. Jakby coś ukrywał... Ale co? Nikt nie jest lepszy w kwestiach logistycznych niż Saul. Potrzebujesz coś zbudować? Zebrać zapasy? Zaopatrzyć wojska? Saul jest odpowiednim człowiekiem do tego zadania. Coś napędza go, aby pracować szybciej, ciężej, lepiej. Prawie nikt nie docieka przyczyny. W tak zepsutym świecie często lepiej nie zadawać pytań.

Przeszłość Saula jest związana z Sojuszem Pielgrzymów, formacją wojskową podległą starym Królewskim Siłom Ekspedycyjnym. Sojusz był niewielki, ale miał za zadanie utrzymywać porządek w świętych miejscach i chronić wiernych. Jednakże Sojusz Pielgrzymów szybko zaczął przyjmować rekrutów szukających schronienia przed światem zewnętrznym. Szybki wzrost przyniósł niekontrolowaną ambicję. Król wkrótce nakazał drastyczne ograniczenie działalności sojuszu. Saul został przydzielony do Zakonu Świętych Paladynów podległych Świętej Eklezji. Ten ciężko uzbrojony oddział zajmował się szukaniem świętych relikwii dla kościoła. Jednostka Saula była znana jako „Brygada Dzikich Królików”. Dzikie Króliki zaginęły na ponad miesiąc, kiedy to nadszedł najgorszy okres w życiu Saula.

Saul zachował swój dziennik z tamtych dni. Pisał w nim o podróży Dzikich Królików w celu zbadania starożytnego miejsca zwanego Złotym Miastem. „To nasz pierwszy tydzień w Złotym Mieście. Budynki są wykonane z czystego złota! Ale poza złotymi posągami nie znaleźliśmy niczego wartościowego. To miejsce jest zupełnie opustoszałe, ale wielu z nas jest bardzo podekscytowanych odkryciem złota. Jestem pewien, że te bogactwa ogromnie pomogą kościołowi!” „Drugi tydzień poszukiwań nie przyniósł niczego poza odkryciem głębokich szczelin, w których żyły czystego złota błyszczą w promieniach słońca, jednak ten widok omamia i osłabia ludzi. Całe miasto jest upiornie ciche. Nadal zmierzamy w kierunku centrum. Wznosi się tam gigantyczna złota kopuła. Nie muszę dodawać, że jesteśmy w stanie najwyższej gotowości. Mieliśmy już kilka dezercji. Dezercje... a może tylko tak się nam wydaje?” „Nie wiem, który to tydzień. Prawie wszyscy oszaleli. Ja też pewnie jestem szalony. Po co nam to złoto? Nie możemy go zjeść. Nie możemy patrzeć na tę wielką, okrągłą, demoniczną konstrukcję w środku miasta! Jest przeklęta. Święta Matko, chroń mnie i czuwaj nade mną. Chroń mnie przed złym duchem, który panuje w tym mieście...” Ostatnie kilka stron dziennika zapisano ledwo czytelnym pismem.

„Co jeszcze pamiętam? Prawie nic. Kapitan odciągnął mnie od wielkiej sterty złota... Chyba uratował mi życie”. Saul mówił cicho, podczas gdy Seth wciąż notował w swojej małej książeczce. „Co się stało z innymi?”, zapytał w końcu Seth. „Zmienili się w posągi! Czekał mnie taki sam los, lecz Kapitan dał mi swoją przyłbicę. Kiedy to przeklęte światło padło na moje oczy... nie mogło mnie dosięgnąć! Przeklęte światło! Przenika do głębi duszy!” Saul wznowił opowieść po krótkiej przerwie: „Nigdy nie zapomnę ostatniej rzeczy, jaką powiedział mi Kapitan: „Uciekaj! Zapomnij o tym mieście! Zapomnij, że to wszystko się wydarzyło! Po prostu się uśmiechaj! Uśmiechaj się, bo przeżyłeś!” Saul wykrzywił twarz w nerwowym uśmiechu.Ten uśmiech wydawał się inny. Trudno było dostrzec twarze ludzi w blasku świec. Ilu klientów gospody uważnie słuchało opowieści Saula? O czym myśleli? O wielkim mieście pełnym złota? Potencjalnie przeklętym? A może oni będą mieli więcej szczęścia?