Seth

Seth jest kowalem, ale obróbka metalu nie jest jego pasją, choć spędza mnóstwo czasu w kuźni. Tym, co dodaje Sethowi energii, jest myśl o wieczornej pracy nad jedną z jego powieści. Czy Seth zostanie wziętym powieściopisarzem? Ogromny sukces jego krótkiej opowieści grozy „Tajemniczy przypadek zaginionego górnika” wskazuje, że jest to możliwe. Spośród wszystkich oczytanych znajomych Setha tylko Edwin nie zachwycił się dziełem, które lekceważąco nazwał „straszną tandetą”. To całkiem obiecująca recenzja.

Świetnie przyjęta pierwsza powieść grozy Setha zainspirowała jego obecne opus magnum: „100 lat chaosu”: odważną opowieść z pierwszej ręki o rozwoju i upadku dynastii Marquezów. Każdy, kto otrzymał zaszczyt przeczytania wersji roboczej, twierdzi, że jest to porywające dzieło pełne kąśliwego komentarza społecznego i wzniosłych ideałów.

Co popycha skromnego kowala do pisarskich popisów? „Długa rozmowa duszy”, jak to ujął, „zainspirowana przyjaźnią ze starszym duchownym, który poprzez długie rozmowy o mocy słowa pisanego ogromnie poruszył młodzieńca, którym niegdyś byłem”. „Pozwólcie, że wyjaśnię moją podróż za pomocą snu z młodości. Czułem, że ciągle czegoś szukam w swoim pokoju, ale nie wiedziałem czego. Wiedziałem tylko, że muszę to znaleźć. U tak też zrobiłem! Była to kartka ukryta głęboko w poduszce, która nakazała mi, abym znalazł Pierwsze Święte Miejsce... Znalazłem je we śnie, ale szybko moje nadzieje okazały się płonne, a ideały przeminęły z wiatrem. Szukałem dalej i znalazłem pod łóżkiem umierające ciało mojego ja z młodości”.

„Jestem głęboko przekonany, że światło dzienne zawsze nadejdzie, nawet jeśli nie będzie słońca! Jeśli mnie rozumiesz, Pello, oboje możemy mieć pewność, że dobry dzień, lepszy dzień, jeszcze nadejdzie”. Tak pisze Seth do jednej ze swoich młodych czytelniczek.