Amane

Stając na palcach, Amane rozejrzała się po rynku w nieznanym mieście, tak innym od życia, które kiedyś wiodła. Szerokimi rękawami niemal przewróciła stragan z owocami. – Ojej, przepraszam! Niezdarnie zebrała owoce i wręczyła sprzedawcy cukierka jako przeprosiny. Pobliscy sprzedawcy, którzy obserwowali jej nietypowe zachowanie, byli rozbawieni. Gdy Amane niezręcznie spytała o miejsce pobytu gubernatora łamanym lokalnym językiem, wokół niej zebrała się grupa dzieci, chętnych, by ją poprowadzić... i jednocześnie zerkających łakomie na jej cukierki.

– Amane? Znów zaszyła się w swoim pokoju i wczytuje się w te dziwne symbole! – Olive zachichotała, otwierając drzwi. W środku Amane siedziała otoczona starożytnymi tomami i porozrzucanymi papierami pokrytymi amuletami. Jej włosy były niedbale związane w niechlujny kok i mruczała coś do siebie. Nie podnosząc wzroku, Amane powiedziała: – Już prawie gotowe! Muszę tylko dodać kilka ostatnich pociągnięć... Te „kilka pociągnięć” zajęło jej cały dzień. Dopiero wieczorem, gdy zaczęło jej burczeć w brzuchu, w końcu wyszła z pokoju, aby coś przekąsić. W drodze do kuchni wsunęła świeżo narysowany amulet pod drzwi starszej sąsiadki, która cierpiała na bezsenność.

Na odległej wyspie znana jest legenda o boskim drzewie w miejscu najbliższym niebu. Mówi się, że jego pień posiada moc przywracania życia. Pobożne dziewice świątynne poświęcają całe życie na poszukiwanie tego boskiego drzewa, mając nadzieję na stworzenie amuletu, który ochroni wszystkie stworzenia przed wojną, chorobami i katastrofami. Niestety nikt od wieków nie odnalazł tego drzewa, a w jego istnienie stopniowo przestano wierzyć.

Kiedy starszy diakon położył uzdrawiający amulet na dłoni rannego, wydarzył się cud. Rana szybko się zagoiła, oddech się uspokoił, a niewidzialna siła odepchnęła boga śmierci. – Przeżył! Obudził się! To niewiarygodne! – krzyczeli świadkowie. Starszy diakon w milczeniu nakazał gestem zająć się rannym. Wyglądał na całkowicie wyczerpanego, jakby leczenie pozbawiło go sił. Młoda Amane nieśmiało pokazała amulet, który zrobiła. Chociaż krzywe pismo wydawało się pozbawione mocy, diakon nadal trzymał go mocno i ostrożnie. – Przepraszam, chyba nie wyszło mi za dobrze... – Dziecko, ten amulet jest najlepszy na świecie, dopóki twoje serce jest czyste.