Marlin

Nawet ktoś tak spokojny i opanowany jak Forrest często zastanawia się, jak to możliwe, że duży statek z północy nagle zjawił się w mieście. Jego kadłub był pełen różnej wielkości wgnieceń, a od środka statku po dziób ciągnęła się ogromna dziura, jakby łajbę przebił jakiś ogromny, ostry przedmiot. Gdy do wraku zbliżało się ciekawskie dziecko lub wścibski mieszkaniec wioski, po chwili zostawał przepędzony przez starszego mężczyznę w czarnym trójrożnym kapeluszu i czerwonym wełnianym płaszczu. Pewnego dnia zagadka statku została w końcu rozwiązana, gdy doświadczony w podróżach Quinn rozpoznał we wraku statek „Santiago”, który zaginął trzydzieści lat temu. Pijanym starcem okazał się kapitan Marlin, niegdyś jeden z Czterech Wielkich Kapitanów.

W latach swojej świetności Marlin dowodził prawie dziesięcioma statkami i miał pod sobą prawie tysiąc marynarzy. Jego niezwykły sukces zapewnił mu królewski tytuł jednego z Czterech Wielkich Kapitanów. Czując się niezwyciężonym, Marlin postanowił poprowadzić swoją potężną flotę na nieznane wody i kazał marynarzowi wysłać ostatni list do świata, jak to miał w zwyczaju. „Wody przed nami wydają się spokojne, ale czuję, że pod powierzchnią kryje się coś więcej, niż widać na pierwszy rzut oka. Bądźcie przygotowani! Niech szczęście sprzyja Santiago”. Ten zmięty list do dziś znajduje się w królewskiej bibliotece. Marlin i jego flota rozpłynęli się w powietrzu na całe 30 lat i nikt nie wie, co się z nimi działo.

Obszar, w którym zaginął Marlin, stał się znany jako Mgliste Przypływy, ponieważ był wiecznie spowity gęstą mgłą. Od czasu do czasu poszukiwacze mocnych wrażeń zapuszczali się na tamtejsze wody w nadziei na rozwikłanie tajemnicy zaginionej floty. Niestety wszyscy podzielili ten sam tragiczny los, stając się kolejnym rozdziałem w tej upiornej morskiej legendzie... W odpowiedzi na rosnącą liczbę ofiar dwór królewski wydał dekret zakazujący wstępu na ten obszar, aby uniknąć wywołania powszechnej paniki. Wieści o tym dziwnym zaginięciu ostatecznie dotarły nawet do miast w głębi lądu. Niektórzy nazywają ten region „Deltą Demonów”, podczas gdy inni opisują go jako bramę do zaświatów — w końcu nikt nigdy nie wrócił żywy z tamtejszych przeklętych wód.

„Nic tam nie ma. Słyszałeś kiedyś o morskiej mgle? Powstaje, gdy zimne powietrze spotyka się z ciepłym...” „*Beknięcie* Pytasz, czemu się nie przejaśnia? Wiesz coś o polach magnetycznych? Cóż, tamtejsze pole magnetyczne jest całkowicie nietypowe; ono więzi tę mgłę! *Beknięcie* My też tam utknęliśmy...” „Musimy wierzyć w naukę! Nie ma czegoś takiego jak demony!” Stary pijak robił, co mógł, aby wytłumaczyć zasady fizyki pozostałym bywalcom baru, ale mimo usilnych starań nie potrafił skutecznie wyjaśnić, w czym rzecz. Tłum się rozproszył, zdawszy sobie sprawę, że nie będzie dziś żadnej soczystej historii. Kiedyś gwarny bar ponownie ucichł, został tylko stary pijak. „Demony? *Beknięcie* Gdyby jakiś istniał, moi kumple i ja już byśmy się nim zajęli. Nie miałby z nami żadnej szansy...”.