Edwin

Edwin jest odmieńcem, zbyt inteligentnym, aby uznać go za wioskowego idiotę, ale zbyt dziwnym, by traktować go poważnie. W pracy jest małomówny, lecz maska milczka ​​opada, gdy tylko zaczyna pić. Wówczas zabawia bywalców pubu przeróżnymi pomysłami. Dziwactwo nie jest wielkim grzechem, szczególnie gdy dziwak, o którym mowa, wydobywa tak wiele kamieni w lokalnym kamieniołomie.

Edwin stracił wielu przyjaciół od czasu „wypadku”. Ale ci, którzy kiedyś go znali, opisują go jako przystojnego kobieciarza o przyjemnej twarzy i muskularnej sylwetce. Wszystko się zmieniło po wypadku górniczym. Edwin, brygadzista zespołu, który został uwięziony pod ziemią, nadal czuje się częściowo winny...

„Pomocy! Ratunku!" ”Moment, już idę!” ”Zwariowałeś?! Jeśli tam zejdziesz, też będziesz trupem!” ”Przecież nie mogę ich tam zostawić!” ”Burza naruszyła już fundamenty. To niemożliwe. Mieli pecha, Edwinie”. ”Pomocy! Nie zostawiaj nas tutaj na pewną śmierć, Edwinie! Błagam!” ”Spokojnie, zajmę się raportem dla gubernatora. Ty tylko wymyśl, czemu do tego doszło, OK? Nie martw się. Upewnię się, że nikt nie będzie cię winił”.

Było pochmurno. Niebo miało złowieszczy kolor, gdy górnicy przeciskali się przez gęste powietrze, jakby brnęli przez wodę. Brygadzista Edwin wylegiwał się jeszcze w łóżku. Wczoraj zdecydowanie za dużo wypił. Gdy powoli dochodził do siebie w dormitorium pełnym robotników kończących nocną zmianę, zdawało mu się, że słyszy, jak ktoś mruczy: „Zapowiadają na dzisiaj potężną burzę”. „Nie idź!” Edwin usiadł na łóżku z krzykiem, ciężko oddychając, a jego koszula pokryła się potem. Koszmar wciąż go prześladował, ale był zdecydowany stawić czoła temu, co przyniesie nowy dzień.