Zofia

Zmrok nie zdołał ukryć majestatu nadjeżdżającego posłańca. Wszystkie oczy były zwrócone na cztery potężne konie ciągnące wielki, czarny powóz. Do uzyskania tego efektu musiano użyć niezwykle ciemnych pigmentów. Kolor ten nie przypominał czarnej farby, lecz przywodził na myśl portal do absolutnej ciemności pochłaniającej każdy promień światła. Po dotarciu na miejsce pasażerka dostojnego powozu wysiadła, ciężko wzdychając. Mieszkańcy wioski nadal nie odrywali od niej wzroku – bez wątpienia była to szlachetna dama, której piękna ciemna suknia i gorset kontrastowały z białą jak mleko cerą. Wspaniałe rude włosy na ramionach i kapelusz ze szkarłatną różą, tylko potęgowały dramaturgię chwili. Spojrzała na tłum dość chłodno, ale w jej oczach kryła się iskra ciepła. A kiedy przemówiła, tłum chłonął każde ochrypłe słowo. Nieliczni gwardziści towarzyszący powozowi stanowili jedynie eskortę honorową. Jak więc udało im się przedrzeć przez tereny rebeliantów, skalane konfliktami i wojną domową, bez licznego oddziału żołnierzy? Te pytania będą musiały zaczekać. Teraz liczyło się tylko to, że przybyła ambasadorka i wkrótce miała się rozpocząć wielka uczta powitalna.

„Musisz wiedzieć, że zamążpójście ma cenę, której możesz nie chcieć w pełni zapłacić…” Hrabia uwielbiał mówić zagadkami. Jego uczony styl bycia i głęboki głos nie pasowały do młodzieńczego wyglądu. „Pójdę za tobą na koniec świata”. Zofia spojrzała czule na przystojnego mężczyznę naprzeciwko niej bez cienia wątpliwości w głosie. Nie słuchała krążących o nim plotek. Uwielbiała też jego bladą twarz, która zdawała się nigdy nie widzieć słońca. Kochała jego różowe usta, zadbane dłonie, które tak cudownie dotykały jej ramienia, i ciemne oczy pełne tajemnicy. W końcu Zofia zrealizowała upragniony cel: ślub z Hrabią i nowe życie jako Hrabina. Nie chciała psuć dnia ślubu, dopytując, dlaczego ceremonia i wesele musiały odbyć się nocą. Nie pytała też o ogromny tłum nieznanych gości, osobliwą muzykę i ogromną liczbę świec. Była teraz u boku męża. Nic innego się nie liczyło. Gdyby Zofia nie była zakochana po uszy w hrabim, być może zastanowiłaby się przez chwilę nad nietypowym brakiem luster w jego rezydencji albo nad tym, dlaczego nigdy nie widywała żadnego z jego przyjaciół w ciągu dnia. Zdawała się też nie zauważać upiornych uśmiechów weselników. Tej nocy wyborów dokonywało serce Zofii, a tej decyzji już nic nie mogło zmienić.

Kłopoty wioski zaczęły się zaledwie kilka godzin po przybyciu hrabiny Zofii. W ostatnich latach miasto przyjęło ogromną liczbę włóczęgów, uchodźców i łotrów, ale umieściło ich wszystkich poza granicami miasta (i poza prawem). Obóz ten miał dawać nadzieję tym najbardziej pozbawionym nadziej, ale był rządzony żelazną ręką przez okrutnego człowieka. Jego nadużycia świadczyły o tym, że już zapomniał, iż sam kiedyś był uchodźcą. Wykorzystywał chaos panujący w obozie, aby współpracować z buntownikami z zewnątrz dla własnych korzyści. Jedynym, co wartownik dostrzegł w gasnącym świetle, była dziwna róża unosząca się na wietrze. Nie miał jednak czasu nawet się zdziwić. Gdy tylko róża dotknęła jego skóry, upadł. Z trudem wstał ponownie i drżąc, ruszył ociężale do centrum obozu. Wkrótce potem cały obóz został wyrwany ze snu przez rżenie koni i krzyki ludzi uciekających przed ogniem. Tylko weterani zrozumieli, co się dzieje – przeraźliwy trzask ognia przeplatany odgłosami mieczy tnących ludzkie ciała. Tej nocy ogień szalał długo i gwałtownie. Następnego ranka z obozu prawie nic nie zostało. Tuż przed wschodem słońca pojawiła się tam kobieta w czerni, która tak oczarowała tłumy. Nikt jej nie widział. W jej oczach wciąż płonęło to samo okrucieństwo, lecz miała makijaż rozmazany czerwonymi łzami spływającymi po policzkach. Trzymała różę – źródło tylu kłopotów. Czerwień róży idealnie pasowała do tego, co uczyniła poprzedniej nocy. Kwiat jaśniał upiornym blaskiem.

Nieśmiertelność to największa kara, jaka kiedykolwiek spadła na śmiertelników. Życie bez końca zdaje się dawać wolność czekania i nadziei – życia pełnego przygód i odważnej miłości. Ale kto będzie przy tobie, gdy nieuchronność odbierze ci wszystko, co tak pieczołowicie udało Ci się wypracować? Wkrótce nauczysz się rozpoznawać namiętności swojego śmiertelnego ciała takimi, jakimi naprawdę są: sztyletami, które mają przebić twoje serce w chwili największej słabości. Każdy zaczyna tę podróż z innego miejsca, ale wszystkie drogi prowadzą do tego samego celu. Przyzwyczaj się do myśli, że każdy, kogo kochasz, zostanie zabierany przez Ojca Czasu przed tobą. A potem zabierze też ciebie – to znaczy zabierze twoje wspaniałe, czułe serce, które bije, kocha i drży od namiętności. Tak brzmi słynne wprowadzenie o nieśmiertelności w powieści przygodowej „Czterysta lat samotności”. Choć dzieło zostało wyszydzone przez niektórych wybitnych krytyków jako „stek bzdur”, trudno zaprzeczyć, że realistyczne ujęcie konsekwencji nieśmiertelności poruszyło wyobraźnię wielu czytelników. Rzekoma inspiracja autora? Jego przypadkowe spotkanie z gubernatorem i tajemniczą hrabiną Zofią.