Long Fei

„Wiesz już, co postanowię, prawda?” „Nie byłbym zbyt Starszym, gdybym nie…” Zapadła chwila ciszy, gdy Młodszy i Starszy patrzyli na siebie. „Ale skoro już wiesz, po co dawać mi wybór?” „Nie jesteś tu po to, żeby wybierać. Już to zrobiłeś. Jesteś tu po to, żeby zrozumieć, dlaczego to zrobiłeś”. Starszy uśmiechnął się, a jego oczy błyszczały. Młody mężczyzna mruknął do siebie nieśmiało, jakby nagle obnażono jego sekret. „Więc… mogę wybrać czerwony? Myślę, że mi pasuje”.

Poczuł, jak jego świadomość unosi się z ciała niczym piórko niesione wiatrem. Śmiertelna rana w boku rozpłynęła się w oddali, podobnie jak ból i wszystkie inne emocje, które odczuwał do tej pory – wściekłość, smutek, radość – wszystko rozpłynęło się w mętnej mgle. Jedną z ostatnich rzeczy, nad którymi się zastanawiał, było to, co stanie się z jego rodziną i żoną po jego śmierci… Był zanurzony w rozległym, pozbawionym emocji morzu, gdy nagle dwie ręce przywróciły mu grawitację. Poczuł silne, ostre doznanie… co to było? Płyn spływający mu do ust! Poczuł nogi. Ramiona. Sens życia. Poczucie kontroli. Wkrótce potem powrócił mu słuch. Zdziwił się, jak wyraźnie słyszał mężczyznę krzyczącego: „Szybko, Long Fei, chodź szybko! On żyje! On naprawdę żyje!”.

Na tętniące życiem targowisko przybył osobliwie ubrany przybysz. Jego długie, czarne włosy były związane, a na sobie miał schludny strój treningowy, brązowy pas w kształcie bestii i karmazynową tykwę zwisającą u pasa. Jego kroki wydawały się niepewne, ale każdy z nich był subtelnym manewrem, mającym na celu uniknięcie strug potu i tłustych rąk sprzedawców. Mężczyzna z ciekawością obserwował wszystko wokół, przechadzając się i zatrzymując. W końcu wyszedł z miasta tym samym chwiejnym krokiem. „Więc śledziłeś mnie przez cały ten czas. Bardzo cierpliwy jesteś, prawda?” zauważył nagle. „Nie pasujesz tu i nie jesteś jednym z rebeliantów. Kim jesteś?” Siwowłosy mężczyzna z dwoma mieczami na plecach wyszedł z cienia i odpowiedział. „Nazywam się Long Fei. Mój mistrz i ja opuściliśmy góry, aby zdobyć trochę doświadczenia w świecie, ale się rozdzieliliśmy. To miasto jest o wiele lepsze niż kilka ostatnich miejsc, w których byłem. Może powinienem zostać tutaj i poczekać, aż mój mistrz sam się tu znajdzie”. Po tych słowach Long Fei wyjął tykwę zza pasa i przekręcił nakrętkę, ale okazało się, że nie da się jej otworzyć. Mruknął: „Chyba jeszcze nie czas…”. „Myślisz o zostaniu? Najpierw musisz się wykazać”. Między podwójnymi mieczami a tykwą wybucha zacięta walka.

„Młody człowieku, mówisz, że twój ojciec też tu jest?” „To mój pan”. „Staruszek z czerwonym nosem, który chwiejnie chodzi… Ach! Twoim panem musi być Marlin!” „Marlin? Nie znam go. I pozwól, że cię poprawię – tak zwane „chwiejne” kroki to w rzeczywistości podstawowa technika pracy nóg naszej sekty, zwanej „Ponad i Poza”. „Dobrze, dobrze. Nie zrozumiałem ani słowa z tego, co właśnie powiedziałeś. Więc jeśli uda mi się znaleźć twojego pana, pozwolisz mi napić się tego wybornego wina z twojej tykwy?” Po chwili wahania Long Fei w końcu odpowiedział kamieniarzowi: „Ta tykwa to skarb. Mój pan powiedział, że można ją otworzyć tylko we właściwym czasie”.