Ava

„Podejdźcie bliżej. Rozluźnijcie twarze. Tak, właśnie tak”. Dziewczyna trzymała pędzel i uważnie przyglądała się młodej parze stojącej przed nią. Kilkoma pociągnięciami stworzyła wspaniały obraz olejny. Światło i kolory były bez zarzutu. Trudno było uwierzyć, że taki talent drzemie w tak młodej, nikomu nieznanej artystce. Nikt nie wiedział, jak ma na imię i skąd pochodzi. Pojawiała się w mieście nieoczekiwanie, a potem równie nagle znikała. Jedyne, co ludzie o niej wiedzieli, to to, że nigdy nie malowała w nocy. „Rezerwacja na wieczór? Przepraszam, ale mam już zarezerwowany wieczór”.

„Najpierw sztuka. Potem sprawiedliwość. – Ava” Po raz kolejny słowa te pojawiły się w centrum miasta gubernatora. Nad nim domalowano wielkie graffiti przedstawiające dwa pistolety. Jeden niebieski, drugi zielony – dwa skrzyżowane pistolety na farbę. W promieniach słońca farba zdawała się płynąć, jakby w każdej chwili mogła wystrzelić kolorowy pocisk. Każdy przechodzień zatrzymywał się, aby podziwiać to niezwykłe dzieło. Ludzie zachwycali się śmiałością i niezrównanym talentem artysty. Tylko nieliczni rozumieli, że gubernator miasta miał poważne kłopoty.

Zapadła noc. Gubernator stał w gotowości w towarzystwie żołnierzy. Wkrótce w tłumie eksplodowała bomba z farbą. Piękna, choć żrąca ciecz spryskała ich zbroję. Zapanował chaos, a nad ludźmi uniósł się biały dym. „Złapać tę cholerną Avę!”, krzyczał bezradnie gubernator. Ale przed nim pojawiła się już szybka postać. W tej właśnie chwili zobaczył mistrzynię graffiti, której obawiali się wszyscy złoczyńcy – uroczą dziewczynę z dwoma dużymi kokami. Moment później jego oczy zalała fala farby…

Następnego dnia gubernator obudził się na najbardziej ruchliwym skrzyżowaniu miasta... przebrany za klauna. Graffiti wokół niego informowało, jak przez lata zdradzał miasto i wykorzystywał jego mieszkańców. Każdy przechodzień przeklinał bestię w ludzkiej skórze i kibicował tajemniczemu autorowi graffiti. W tłumie Ava uśmiechała się z satysfakcją. Straciła rachubę, ilu złoczyńców już ukarała. Na tym świecie zawsze będą ciemne zakątki – a ona pomaluje je swoimi podwójnymi pistoletami. „Kto będzie kolejnym szczęśliwcem, który otrzyma moje arcydzieło? Może ty, mój drogi gubernatorze?”