Jabel

Młodość Jabel upłynęła pod znakiem tragedii. Jako jedyna uniknęła strasznego ataku bandytów, który zniszczył jej wioskę. Szczegóły jej życia między tą pamiętną nocą a dniem, w którym została paladynką, są niejasne, ale nigdy nie zrezygnowała ze swojego motta: „Nie bój się ciemności. Bój się tylko rozpaczy niewiernych”. Ta kawalarzystka w czerwonej zbroi i jej włócznia przemierzyły wiele królestw. Jej wytrwałość dodawała otuchy gubernatorom i pomagała walczącym. Zawsze przypominała ludziom, że muszą mieć nadzieję na odmianę losu i glorię chwały.

„Drogie dziecko, zobaczysz w życiu wiele rzeczy. Nie zawsze będzie ci łatwo stwierdzić, kto jest dobry, a kto zły, ale bez względu na to, kogo spotkasz... Pamiętaj, co zawsze ci mówiłem”. Sędziwy ojciec Jabel ma przejmujące spojrzenie w oczach, a włosy tego życzliwego mężczyzny zdobią pasma siwizny. „Porażka jest tymczasowa. Prawdziwą rozpacz odczuwa tylko ten, kto zatracił przekonanie i zapał”. Ojciec często wypowiadał te słowa, a Jabel znała je na pamięć. „Święta Eklezja powierzyła mi misję. Muszę iść. Po drodze mogą pojawić się kłopoty... podobnie jak w domu. Dbaj o mamę i o siebie. Zostań tu i nie ryzykuj, zanim nie wrócę do domu. Zrobisz to dla mnie?” To wspomnienie pali jak lód. Jabel wraca do rzeczywistości. Musiała wypić dziś za dużo. Otrząsa się z tej myśli i ponownie kładzie przy murze miasta.

Ojciec Jabel, Aman, osiągnął rangę Paladyna w Świętej Eklezji. Miał za zadanie zapewniać członkom bezpieczeństwo i utrzymać rozległą sieć posterunków, dbając o zaspokojenie potrzeb wiernych.. Rola ta przyniosła rodzinie wielki szacunek we wsi. Początek kłopotów rozpoczął się od buntu Cezara i zajęcia przez niego Cytadeli. Kościół również się zmienił. Łagodna doktryna została porzucona. Paladyni zaczęli przejmować majątki wiernych. Uciskana przez króla i kościół społeczność wyładowała swój gniew na Jabel i jej matce pod nieobecność ojca. Ojciec Jabel wrócił do domu po wielu trudach, ale widok domu przeraził go do szpiku kości. Nie wiedział, kto to zrobił: rebelianci, kościół czy bandyci. Powietrze było gęste od dymu z wioski. Krew płynęła ulicami, topiąc wszelką nadzieję na odbudowę...

„Nie wszyscy, którzy siedzą na koniach, są paladynami. Nie wszyscy, którzy noszą zbroję, mają silne przekonania. Widziałam wiernych, którzy poświęcali swoje życie dla innych. Widziałam szlachciców, którzy czerpali przyjemność z dręczenia słabszych. Nigdy nie możemy oceniać charakteru innych na podstawie tego, w jakiej rodzinie przyszli na świat”. „Tylko wiara, tylko czystość przekonań, tylko ideały, za które jesteś gotowy umrzeć, czynią człowieka wielkim i prawdziwym paladynem” „Bądź gotowy poświęcić resztę życia na szukanie świętego światła, nawet jeśli trzeba będzie walczyć w świecie pełnym chaosu i bólu. Czy jesteś gotów? Nawet na śmierć?” Te słowa zostały wyryte przy wejściu do muzeum cesarskiego przez Pierwszą Paladynkę Cesarskiej Kawalerii: Jabel.