Thrud

„Tu leży zrodzona na wojnie”. Ochrzczona grzmotem. Skąpana we krwi i połamanych kościach. Tu leży zrodzona w chwale. Pieśniarka burzy. Przed nią wrogowie drżą i zgrzytają zębami. Dla niej Złote Wrota stoją otworem. Aż gwiazdy spadną, a morze zaleje lądy”. – Wieczna Wojowniczka, Thrud, Wilczy Pocałunek

Cóż można powiedzieć o Thrud i Heldze, czego jeszcze nie powiedziano? Wszyscy wiedzą o ich odmiennych temperamentach. O pochopności i impulsywności Thrud, jej miłości do wina i uzależnieniu od walki krążą legendy. każdy bywalec lokalnych zajazdów dobrze zna opowieści o Wielkiej Thrud. Powszechnie wiadomo, że jej ulubioną bronią są dwa topory, którymi potrafi rzucić w mgnieniu oka. Jej styl również jest godny uwagi – nosi piękny biały płaszcz z wilkora, który podobno należał do jej dawnego towarzysza, który zginął u jej boku. Niektórzy zaś twierdzą, że był to zaginiony potomek wielkiego Fenrira, który przychodzi jej z pomocą w bitwie. Thrud słynie też z zaszczytnego przydomka „Wilczy Pocałunek”, bowiem wielokrotnie całowała wilki i śmierć.

Thrud jest słynną wojowniczką, ale nawet ona służyła pod wodzą wielkich legend, takich jak wielki wódz Ivar Żelazna Pięść. Dawno temu, zanim słońce Ivara zaszło, a jego włosy jeszcze nie posiwiały, Thrud była jedynie zwykłym żołnierzem w jego straży. To były wspaniałe dni grabieży! Wiele miast zostało zrównanych z ziemią. Wiele westchnień grozy wydano na widok niesławnego statku, który przynosił krzyki i gorzkie noce. To była tylko kwestia czasu, zanim śmiertelna ambicja wkradnie się w czystość ich mieczy, w miarę jak łupy klanu rosły. Jeden zły ruch i każdy wódz może stracić wszystko. Nowa generacja wojowników wstąpiła na scenę i wygnała starych przywódców. Los emerytowanego władcy Wikingów jest doprawdy smutny. Śmierć w bitwie jest o wiele lepsza niż stanie się pośmiewiskiem krzepkich. Niegodni śmierci w bitwie, starzy Wikingowie często stają się nomadami, grożąc pięściami w odpowiedzi na codzienny brak szacunku. „Zapewnię ci honorową śmierć! Powstań, Ivarze Żelazna Pięść!” – przemówiła cicho Thrud. „Chodź, stocz ze mną swój najwspanialszy pojedynek!” Czyżby bramy Walhalli miały się otworzyć dla kogoś takiego jak Ivar, który nie zaznał honoru śmierci na polu bitwy? Suche oczy starca mogłyby zapłakać z radości na myśl, że w końcu zostanie wypuszczony do Walhalli. Miecz, który uwolnił go z ziemskiego padołu, oblał się czerwienią, a jego serce było radosne.

„Na brzegu Morza Zachodniego stały rzędy żelaznych tarcz. Fale naszych wojowników zostały odparte, włócznie roztrzaskane, nogi i ramiona naznaczone ranami. Nasi ludzie spojrzeli na siebie z przerażeniem i drżeniem, a potem… potem pojawiła się Thrud”. Nie wygłosiła żadnej mowy, ale unosząc w dłoniach dwa topory, rzuciła się w wir walki. Wyobrażacie sobie? Jedyna kobieta pod tym murem? Śmiech wroga wkrótce przerodził się w krzyki. Linie bojowe zaczęły drżeć! Błękitne światło błysnęło tu i ówdzie… Co to było?! Wielki biały wilk! Fenrir usłyszał krzyk Thrud i przyszedł jej z pomocą!” „Szereg wroga się załamał! Uciekli! I wszyscy wiedzieli, kto ich wybawił, kto uratował armię Wikingów przed zagładą!”. To kolejna barwna historia o wielkich czynach, pięknie opowiedziana przez Jaegera. Od czasu do czasu spoglądali na Helgę, by sprawdzić w jej oczach, czy to prawda. Przecież tam była. Ale ona tylko się uśmiechała, stojąc w drzwiach, zachowując pogodne milczenie.