Yang

W mroźnej dziczy „Yang” to coś więcej niż tylko imię. To legenda, którą niesie każdy lodowaty wiatr. Nazywają ją „Zimową Łowczynią”, a jej reputacja rozbrzmiewa echem po bezkresnych śnieżnych polach. Ludzie ufają Yang nie tylko dlatego, że potrafi wytropić każdą bestię i odnaleźć drogę przez najgorsze burze, ale także dlatego, że nigdy nie traci głowy, bez względu na to, jak tragiczna jest sytuacja. W kryzysie to ona pierwsza przejmuje inicjatywę. Niezależnie od tego, czy chodzi o znalezienie schronienia, odczytanie kierunku wiatru, czy rozpalenie ognia, zawsze jest opanowana i nigdy nie daje się ponieść emocjom. Nawet gdy zbliża się niebezpieczeństwo, bez wahania podejmuje trudne decyzje, spokojnie organizując ucieczkę wszystkich. Surowy klimat polarny jej nie złamał. Wręcz przeciwnie, uczynił ją jeszcze bardziej trzeźwo myślącą i niewzruszoną w obliczu presji. Ale nie mylcie jej z ponurą, milczącą osobą. Yang ma psotną naturę. Opowie dowcip przy ognisku albo ulepi zwariowanego bałwana, żeby się pośmiać. Jej chłodne poczucie humoru jest legendarne, a jej żarty podnoszą wszystkich na duchu, nawet w najzimniejsze noce. Wie lepiej niż ktokolwiek, że tutaj utrata zimnej krwi jest o wiele bardziej niebezpieczna niż jakakolwiek zamieć.

Sto lat temu regiony polarne były jedynie odległą granicą. Zimną krainą, owszem, ale stanowiły dom dla kwitnących społeczności. Królewskie wyrocznie niegdyś namawiały floty królestwa do żeglugi na północ i przez wiele lat oba kraje budowały silne więzi, dzieląc się zaopatrzeniem i pomocą. Były to czasy dobrobytu, z niekończącymi się konwojami zmierzającymi w śnieg. Ale pewnego feralnego dnia flota napotkała na przesunięcie lodu, blokując drogę. Dopiero wtedy ludzie zdali sobie sprawę, że polarne krainy nawiedziła straszliwa burza. Morza zamarzły, mróz się pogłębił, a całe wioski zniknęły pod śniegiem. Na szczęście te wcześniejsze sojusze pomogły niektórym przetrwać. Wkrótce jednak morza polarne zostały uwięzione w lodzie, odcinając wszelkie podróże i handel. Lata później, gdy lód w końcu zaczął topnieć, grupa wyruszyła na południe, tylko po to, by odkryć, że królestwo zniknęło. Rebelianci je rozdarli. Królewskie rody zostały rozproszone i zmuszone do życia w ukryciu. Korona została utracona, ale ciężar dawnych uraz pozostał. Tej nocy starszyzna krain polarnych zebrała się w tajemnicy. Po długim, ciężkim milczeniu podjęli decyzję: ktoś musi wyruszyć i odszukać ostatniego z rodu królewskiego.

Och, jak bardowie uwielbiają o niej śpiewać, dzierżąc lutnie w dłoniach przy zachodzącym słońcu. „Na horyzoncie ośnieżona góra Buty pełne śniegu Skąd wiedzieć, dokąd iść Gwiazdy wskazały drogę Och, jakże długa droga Lecz ona wciąż musi śpiewać Wieje północny wiatr Ogniska kusi blask Zagubione ślady na śniegu Aż odkryła, dokąd zmierza Och, wznieśmy toast za nadzieję Śmiejmy się, aż stopnieje zimowy śnieg Aż dowie się, w którą stronę iść W fantazji, która nigdy się nie kończy ani nie zwalnia…

Na zewnątrz wiatr wciąż wył, ogień trzaskał w ciemności. Yang spakowała swoje rzeczy na podróż, mocując się z paskami, wyraźnie pogrążona w myślach. „Miejsce, do którego zmierzasz, nie będzie łaskawsze niż te zamarznięte równiny” – powiedział cicho starszy. „W tej chwili nie wyglądasz na legendarną Łowczynię. Co cię trapi?” Yang podniosła wzrok. „…Martwię się, że jeśli tam na zewnątrz będzie za bardzo inaczej, zmienię się za bardzo…” Starszy otulił się szczelniej płaszczem, uśmiechając się delikatnie. „Nie ma nic złego w zmianach. Życie to podróż, a każde morze, które przemierzasz, zostawia ślad na twoim statku. Aby móc płynąć, musisz go załatać i płynąć dalej”. Spojrzał Yang w oczy. „Kiedy przyjaciele odchodzą, uczysz się stawiać pierwszy krok. Kiedy rodzina wystawia twoją cierpliwość na próbę, uczysz się stać o własnych siłach. Kiedy nikt nie dostrzega twoich wysiłków, zaczynasz wątpić w siebie”. Yang siedziała w milczeniu. Starszy rozdmuchał ogień, sprawiając, że płomienie buchnęły jeszcze wyżej. „Ale to nie drewno, z którego zbudowano statek, czyni go prawdziwym statkiem, ale to, że zawsze wie, dokąd zmierza”. Na zewnątrz wciąż szalała burza. Yang przymocowała swoją deskę do plecaka, a jej oczy były pełne determinacji. Droga do legendy czekała i była gotowa stawić jej czoła.