Róża

Róża to niezwykle czarująca dama. W jej oczach kryje się głębia rozgwieżdżonego nieba, a jej ruchy taneczne hipnotyzują wszystkich wokół. Według tych, którzy analizowali występy Róży, posiada ona niesamowite wyczucie rytmu, a jej ruchy są pełne pasji i odwagi. Umiejętnie bawiąc się światłem odbitym od luster, z łatwością przyciąga uwagę na scenie tawerny. Połączenie tych wszystkich elementów dosłownie powala publiczność na kolana. Zanim się obejrzą, Róża już zdążyła skraść ich serca.

Seth, stały bywalec tawerny i pisarz pracujący dorywczo w miasteczku, raz ujął w słowa zachwyt ludzi nad Różą: „Dziś wieczór szepczę do ciebie, moja piękna muzo. Poruszyłaś moje serce i zamgliłaś mój wzrok. Myśli, które noszę głęboko w sobie, nie śmiem wypowiedzieć na głos.”

Jako gwiazda tawerny, Róża zawsze olśniewa swoją publiczność. Jednak gdy kurtyna opada, staje się kimś zupełnie innym — jej spojrzenie robi się odległe i lodowate niczym lodowiec, odstraszając każdego, kto próbuje się do niej zbliżyć. Pewnej pamiętnej nocy rebelianci najechali miasto, zmuszając bezbronnych mieszkańców do modlitwy w piwnicach. Nawet doświadczeni strażnicy drżeli pod naporem bezlitosnych ataków, a mimo to Róża stanęła wyprostowana i wspięła się na mury miasta. Bez dźwięków lutni, tańczyła w rytm ogłuszających grzmotów katapult. Jej zakrwawiona suknia łopotała w dymie niczym sztandar bojowy, inspirując wszystkich do walki z nową odwagą.

Na środku stołu leży otwarty zszywany dziennik, jego okładka oprawiona w nietypową skórę, a rogi wytarte na blado przez lata. Tekst po lewej stronie okładki jest zamazany, ale kilka słów da się jeszcze ledwo odczytać: „Dla... mojej najdroższej...” Prawa strona jest wyraźniejsza:„Jeśli rozstanie było zapisane w naszym losie, po co w ogóle nasze ścieżki miały się skrzyżować?”. „Być może nic na tym świecie nie ma prawdziwego sensu. Ale jeśli muszę nadać znaczenie naszemu spotkaniu, niech ta część mnie, którą zmieniłaś, pozostanie przy mnie — na zawsze, zamiast ciebie.” Na rogach papieru widnieją blade, okrągłe plamy, jakby coś go zwilżyło. Wtedy drzwi się otworzyły, a największa gwiazda tawerny weszła do ciepła swojego domu.