Vivian

Jako jedynaczka urodzona w bajecznie bogatej rodzinie Osterviltów młoda Vivian miała wszystko na skinienie palca – żadna biżuteria nie była zbyt droga, żadna zabawka poza zasięgiem; brakowało jej tylko miłości nieobecnych rodziców. Tę rysę na niemal nieskazitelnym dzieciństwie – przytłaczające poczucie samotności – rekompensowała sobie niekończącą się liczbą guwernantek i prezentów. Młoda Vivian szybko zbuntowała się przeciwko surowemu szkolnemu reżimowi rodziców. Zamiast uczyć się matematyki, chciała zgłębiać chaos życia: na ulicach, targowiskach i w zaułkach. To tam można było słuchać fascynujących opowieści. To tam zjawiali się poszukiwacze przygód, chętni do dzielenia się opowieściami o cudownym świecie poza murami ogrodzonej posiadłości Vivian.

Nazwisko rodziny Osterviltów było znane każdemu mieszkańcowi Craftstone. Mawiano, że ​​rodzina kontrolowała ponad połowę majątku miasta, publicznego i prywatnego. Słowo „bogactwo” było synonimem rodziny Ostervilt; nawet do języka weszło powiedzenie: „Gdybym tylko urodził(a) się Osterviltem!”. Pieniądze zdawały się płynąć nieprzerwanym strumienie do rąk tej rodziny finansistów z wielopokoleniowym doświadczeniem. Dzięki dotykowi Midasa potrafili przemienić zwykłe dzieła malarza czy rzeźbiarza w bestsellery. Mieli nawet talent do odnajdywania skarbów zakopanych w zajętych przez wierzycieli nieruchomościach. Pieniądze są w ciągłym ruchu, a w Stonecraft płyną do kieszeni polityków i rodziny Osterviltów.

Dzieciństwo Vivian upłynęło pod znakiem przyjaźni z wysokim i chudym młodzieńcem o charakterystycznych złotych włosach i zamiłowaniu do przygód. Poznali się, szukając opowieści na bazarze. Vivian pociągała jego pewność siebie. Bez końca przechwalał się, że pewnego dnia dokona czegoś wielkiego dla swojej rodziny. Z ironicznym uśmiechem Vivian odpowiadała czasami, że jej celem było jedynie „zostanie sławną łowczynią nagród”. Ponieważ nie byli w stanie zaznać prawdziwych przygód w czterech ścianach swoich domów, ta żądna przygód para musiała szukać jej na podziemnym czarnym rynku, w gwarnej tawernie, podczas przerażających nocnych spotkań na niestrzeżonych cmentarzach w Stonecraft. To była dobra wprawka przed przyszłym życiem pełnym heroizmu – pomaganie słabym, publiczne przeciwstawianie się niesprawiedliwości. Działania te pogłębiły ich przyjaźń. Ten ważny rozdział w życiu Vivian dobiegł nagle końca, gdy młody przyjaciel Vivian tajemniczo zniknął. Długo szukała jakiegokolwiek śladu po nim. Zanim wróciła do domu tego dnia, zauważyła ciemną smugę dymu unoszącą się nad miastem. Jedna z dużych posiadłości płonęła! Zebrał się tłum, a kiedy Vivian zapytała, co się stało, powiedziano jej, że dom należy do jednego z członków Rady Miasta. Nikt jednak nie ruszył na pomoc. Zdegustowana Vivian odwróciła się, by odejść. Nie zdawała sobie sprawy, że nie zobaczy przyjaciela przez wiele nadchodzących lat.

Wkrótce Vivian osiągnęła pełnoletność, czego obawiali się jej rodzice. Zrzuciła z siebie kajdany i wyruszyła na własną, odważną przygodę na pustkowiu życia. Nie była już młodą i bezbronną dziewczynką. Wiedziała, jak sobie radzić. Jedynym żalem, gdy opuszczała Stonecraft, było to, że jedna z najważniejszych osób w jej życiu zniknęła, a ona nadal nie miała pojęcia, dlaczego. Los ponownie zetknął Vivian z jej przyjacielem z dzieciństwa na ulicach Stonecraft podczas jednej z jej nielicznych wizyt w rodzinnej posiadłości. Dostrzegła przystojnego młodego wędrowca po drugiej stronie ulicy i uradowana obdarzyła go promiennym uśmiechem. Spojrzał na nią poważnie i nic nie powiedział. „Nie wierzę, że nigdy się nie odezwałeś! Nie mogłeś mi dać znać, co się stało? Wiesz, jak długo czekałam na tę chwilę? Jak bardzo za tobą tęskniłam, kiedy zniknąłeś z mojego życia?” „Byłam cała wystrojona, gotowa dać tym bandytom nauczkę! Co się stało z naszym planem? Nie przyszedłeś!” Lata później Vivian wciąż doskonale pamiętała ich nieudaną eskapadę. „Nic nie powiesz? Halo?” „Pamiętasz, że nazywam się Lafayette, prawda? Nie pamiętasz… Powiedz, czy wiesz, co stało się z moją rodziną po tym, jak mój ojciec został wygnany z Rady”. Vivian nigdy wcześniej nie połączyła tych faktów. Czy jej przyjaciel z dzieciństwa rzeczywiście powiedział jej, że jest Lafayette? Słyszała to nazwisko tylko szeptem przy stole. „Lafayette’owie to awanturnicy! To oni powstrzymują Radę przed zrobieniem tego, co trzeba!” „Przepraszam za to, co zrobił mój ojciec… jeśli coś ci zrobił… Ale to nie byłam ja” „Wiesz, że nie lubię, jak rozmawiasz z pięknymi kobietami!” Z pobliża dobiegł śmiech. Co to za kobieta? „Wiem, że nie miałaś nic wspólnego z tym, co się stało. Ale to była dla mnie wielka sprawa i… Myślę, że będzie lepiej, jeśli nie będziemy więcej rozmawiać. Żegnaj”. Vivian wciąż zastanawia się, czy to było ich ostateczne pożegnanie.