Tryton

Tryton został odkryty pierwszy raz przez żołnierza z łutem szczęścia. To, czy faktycznie miał szczęście w Świątyni Przypływów, w dużej mierze zależy od tego, co myślisz o Trytonie. Po przekopaniu się przez stare ruiny, żołnierz musiał być rozczarowany tym, co odkrył w sekretnej komnacie. Sekretna komnata w Świątyni od dawna nie była otwierana. Powietrze wydobywające się z komnaty było zdecydowanie za zimne jak na tę część świata, a zapach słonej wody był tak silny, że żołnierz musiał zatkać sobie nos. Było też bardzo głośno. Tryby starożytnej maszyny zgrzytały. Żołnierz zrobił krok naprzód. Najbardziej charakterystyczną cechą komnaty była ogromna metalowa... „szafa” na środku. Spod niej rozchodziły się koncentryczne pierścienie i maleńkie metalowe kanały, które kończyły się przy bokach pomieszczenia. Półprzezroczysty, niebieski płyn z tej osobliwej „szafy“ nadal spływał po kanalikach, zapełniając okręgi. Nagle pomieszczenie zaczęło migotać na żółto, czerwono i biało. Powietrze zaiskrzyło niespodziewanymi kolorami. W tym właśnie momencie potężnie zbudowany mężczyzna na wpół wypadł, a na wpół wyczołgał się z jajowatej szafy. Dziwny mężczyzna musiał mieć co najmniej 40 lat, sądząc po pasmach siwizny na głowie. Ale z pewnością był to człowiek! Żołnierz podszedł ostrożnie do przodu. Tylko po ledwo widocznym unoszeniu i opadaniu klatki piersiowej poznał, że nieznajomy wciąż żyje...

„Czyli do orania używacie zwierząt pociągowych?” „Dlaczego w swoich domach parter przeznaczacie dla zwierząt? Czy po to, aby ich pilnować?” „Naprawdę nie macie żadnego oświetlenia w nocy? Tylko pochodnie?” Tryton miał wiele do nadrobienia o współczesnym społeczeństwie po swoim przebudzeniu po tak długim czasie. Dziś o wiele lepiej rozumie aktualne technologie i kulturę, ale nie jest to aż tak wielkim komplementem. Oczywiście w czasach Trytona – dziś zwanych „Epoką Królów” – nawet najbiedniejsze rodziny miały systemy oświetlenia, a duże statki ze sztucznym napędem z łatwością przepływały przez główne porty. Chociaż w czasach Trytona z pewnością istniały poważne problemy społeczne, zapewnienie ludziom pożywienia, odzieży i schronienia nie było jednym z nich. Tryton nie potrafił wyjaśnić, co poszło nie tak na przestrzeni wieków. Choć czasy, w których teraz żyje, można nazwać „pokojowym” – przynajmniej w porównaniu z innymi społeczeństwami, o których słyszał – utrata postępu cywilizacyjnego jest dotkliwa. Gdy szuka dawnych zwyczajów, znajduje jedynie niewiedzę, przesądy i zafałszowaną historię. Najgorsza ze wszystkiego jest manipulacja ze strony władców, którzy pragną utrzymać ten stan rzeczy.

Tryton usłyszał świst odłamków obok ucha, a krew i ziemia eksplodowały dookoła niego. „O włos…” pomyślał Tryton, ale to nie był czas na rozmyślania. Liczyła się tylko ostatnia desperacka próba lojalistów, aby ochronić Atlasa, Króla Fal! Może zostali już spisani na straty, ale przynajmniej umrą z honorem. Musiał tylko utrzymać szalonych rebeliantów z dala od Świątyni Fal wystarczająco długo, aby Król wszedł w stan hibernacji. Dzięki temu nadzieja na odrodzenie będzie podtrzymana. Cała świątynia zadrżała, a po chwili zapadła ciemność. „O nie…” pomyślał Tryton na dźwięk wiwatów rebeliantów. Czy wystąpił jakiś problem z rdzeniami energetycznymi? Przecież to było jego zadanie! Wydał swoim ludziom rozkaz utrzymania pozycji, a sam skierował się do wewnętrznej komnaty. Zszokowany zauważył, że kapsuła hibernacyjna była otwarta i pusta. Ledwo zdążył się rozejrzeć, gdy potężne pchnięcie w plecy wepchnęło go do kapsuły, a ciężkie drzwi zatrzasnęły się z hukiem. Przeraziła go ciecz wylewająca się wokół niego. To oznaczało, że wkrótce zaśnie... Oraz że to on, a nie Król, przejdzie w stan hibernacji! Dlaczego?! Wierny do końca Tryton bezskutecznie walił w drzwi kapsuły. Nie mógł pojąć, dlaczego zaszczyt przetrwania przypadł właśnie jemu. Król Fal spojrzał na nieco z uśmiechem, który był jednocześnie przeraźliwie smutny i współczujący. To jedno z ostatnich wspomnień Trytona, zanim pogrążył się w otchłani nieświadomości.

Drogi Trytonie, wybacz, że pozwoliłem sobie ocalić Twoje życie, mój wierny sługo. Jestem zbyt sentymentalny, aby nie polec wraz z moim imperium. Wybacz mi tę słabość. Jeśli ktoś ma opowiedzieć przyszłym pokoleniom, co się z nami stało, wolałbym, abyś to był Ty. Nasza wspaniała cywilizacja może skończyć się wraz z moją śmiercią, ale potem może odrodzić się na nowo dzięki Tobie! Zawsze uważałem Cię za brata i najlojalniejszego sługę. Choć tyle mogę dla Ciebie zrobić. Wiem, że trudno Ci będzie zrozumieć, dlaczego przeznaczam siłę Fal na zachowanie Cię przy życiu, a nie zmiażdżenie heretyków. To dlatego, że pod moimi rządami pozwoliłem rozplenić się nieuczciwości. Teraz ziarno, które zasiałem, gdy odwróciłem się od sojuszników, wydało plony. Fale nigdy mnie nie zdradziły. Jeśli mogę zwalić na kogoś winę, będzie to nasza szlachta. Zdradzając mnie, zdradzili również naszych ludzi. Nie zapominaj, jak dobrzy i życzliwi kiedyś byliśmy, Trytonie. Ta wojna to po prostu cena za niewinną krew, która splamiła nasze ręce. Wezwę moc wielkiej Fali, aby położyć kres temu wszystkiemu i Cię ocalić... Kiedy się obudzisz, znajdziesz się w dziwnym świecie. Nie wiem, czy będzie to świat ciemnoty, czy wiedzy. Wiem jednak, że tylko dotrzymując obietnic i przysiąg, będziesz w stanie sprawić, że świat zapamięta nas i Fale. – Atlas, Król Fal