Hilda

Hilda urodziła się w szlacheckiej rodzinie. Została wysłana na nauki do kościoła w młodym wieku ze względów rodzinnych. Hilda wiąże z tym miejsce swoje najszczęśliwsze wspomnienia z dzieciństwa: zawsze potrafiła znaleźć radość w nudnym i ponurym życiu kościelnym. Jej radosna osobowość wnosiła iskrę światła do surowego życia księży. Niestety Hilda zachorowała na dziedziczną chorobę oczu w wieku czternastu lat. Ta dziwna choroba ostatecznie pozbawiła ją wzroku. Niektórzy w rodzinie Hildy stracili wzrok w dzieciństwie, podczas gdy inni przeżywali tę gehennę dopiero na stare lata. Jednakże ślepota była nieunikniona, chyba że wydarzyłby się cud...

Gdy wystąpiły pierwsze objawy, Hilda wciąż dobrze widziała. Dowiedziawszy się, że jej choroba będzie się rozwijać przez co najmniej kilka lat, postanowiła więc się pomodlić. Dzięki swojej pobożności otrzymała boskie objawienie: miała studiować farmakologię. Musiała podołać tej próbie, aby ocalić wzrok. Od tego czasu Hilda studiowała swoją chorobę dniem i nocą, modląc się o cud. Duchowni w świątyni chcieli przekonać ją, aby zaakceptowała swój los, lecz nikt nie odważył się sprzeciwić boskiemu objawieniu... Być może była to moc cudu, a może Hilda była prawdziwym geniuszem, ale wbrew wszelkim przeciwnościom losu jej choroba oczu zaskakująco spowolniła swój postęp, pozwalając jej częściowo zachować wzrok.

Zaintrygowany historią Hildy arcybiskup kościoła zaprosił ją do dołączenia do centralnej katedry i studiowania razem z nim. Niestety pod tym pozornie miłym gestem arcybiskupa krył się złowrogi motyw — duchowny chciał zbadać przeklęte oczy Hildy i ofiarować je potężnej postaci. Arcybiskup okrutnie wyłupił oczy Hildy pod pozorem ceremonii chrztu i wykorzystał swoje wpływy, aby ukryć prawdę. Tymczasem rodzina Hildy dawno przestała się nią interesować z powodu jej choroby. Nikt nie przejmował się jej losem...

Hilde raz opowiedziała o cudzie, który ją spotkał. Dźwięk w jej umyśle przywrócił jej świadomość i gdy się ocknęła, ku swemu zaskoczeniu widziała wszystko, co się działo wokół niej... Hilda nazwała tę zdolność „duchowym wzrokiem”. Trudno uwierzyć, że niewidoma mniszka może wieść normalne życie, ale ci, którym Hilda pomogła, widzą w niej uosobienie współczucia. Nie tylko pomaga zagubionym poprzez pobożne modlitwy, ale także wykorzystuje swoją wiedzę medyczną, aby uzdrawiać świat.