Gordon

Etyka zawodowa Gordona jest legendarna. Gubernator zażartował kiedyś, że jeśli Gordon zrobi sobie kiedyś popołudniową przerwę, da mu srebrną monetę za opanowanie „sztuki odpoczynku”. Czy ta zachęta wystarczyła? O nie. Krążą również pogłoski, że Gubernator ogłosi święto w dowolny dzień, w którym Gordon weźmie sobie wolne, a wszystkie wydatki zostaną pokryte z kieszeni gubernatora. Co wynika z tych niecodziennych deklaracji? Otóż Gordon nigdy nie przestaje pracować (ani mówić, nawet przez sen). Po drugie, srebro gubernatora jest całkowicie bezpieczne przed Gordonem, a pusta kasa miejska szybko nie wyjdzie na jaw.

Nikt ze starego pałacu nie jednoczył opinii publicznej (poza starym królem i Generałem Cezarem) tak skutecznie, jak kucharz Gordon, którego autorskie przepisy kopiowano od wybrzeża do wybrzeża. Jednak sukces zawodowy niekoniecznie przełożył się na osobistą popularność. Poza kuchnią Gordon jest powszechnie uważany za wulgarnego, ponurego i irytującego perfekcjonistę, co przyniosło mu tytuł „kucharza bez piątej klepki”.

Niewiele osób dostrzega prawdziwego Gordona pod pozorami szorstkości. Może tylko Howard, którego kiedyś uratował z cesarskiego więzienia. Gordon plasuje się na szczycie każdej listy najlepszych kucharzy królestwa i obsługuje 25 restauracji. Jakimś cudem znalazł czas w swoim napiętym grafiku, aby przekazać ogromne ilości srebra biednym i zająć się królewską kuchnią. Jeśli kogoś można nazwać papieżem gastronomii, to jest to Gordon. Jednakże ten niesamowity profesjonalista błyskawicznie traci panowanie nad sobą. W kuchni potrafi nagle zacząć ciskać przekleństwami. „Wynocha, Jack! To mają być małże na parze? Należy ci się kop w zadek. A teraz wynoś się!”

Gordon często wpada w słuszny gniew. Na szczęście w trudnych sytuacjach radzi sobie całkiem nieźle ze szpatułką. Nie zastanawiał się dwa razy nad zorganizowaniem ucieczki z więzienia dla swojego przyjaciela Howarda. Jego kompan tylko obserwował rozwój wydarzeń i zastanawiał się: co to u licha za kucharz?! Gordon agresywnie wymachiwał szpatułką przed strażnikami więziennymi. „Odsuńcie się, łajdaki!”, krzyknął. Trudno było zbliżyć się do wymachującego rękami kucharza. Gordon i jego kompan powoli zbliżali się do wyjścia. Trudno wyobrazić sobie dziwniejszy widok niż kucharza w średnim wieku w fartuchu, machającego szpatułką i z bezradnym przyjacielem u boku. Co zaskakujące, Gordon miał ledwie kilka zadrapań po tej brawurowej ucieczce z więzienia. A co było jeszcze dziwniejsze? Że jego przyjaciel przespał większość ucieczki owinięty w dywan...