Diego

„Trzask”. Diego zamyka kieszonkowy zegarek. „Piętnaście sekund. Imponujące. Jesteś najsilniejszym przeciwnikiem, z jakim ostatnio się mierzyłem”. Pretendent z trudem podnosi się na nogi i odchodzi chwiejnym krokiem, nie oglądając się za siebie nawet jeden raz. „Mam nadzieję, że się pozbiera”. „Był najsilniejszym szermierzem w promieniu stu mil. Nie mogę uwierzyć, że skończyło się w ten sposób”. „To absolutny potwór. Nikt nigdy nie wytrzymał z nim dwudziestu sekund”. … Diego nie zwraca uwagi na gadanie tłumu. Cicho chowa wielki miecz i siada w tawernie, czekając na kolejnego śmiałka.

Być może duchy są dziś zbyt silne, ponieważ Diego zapada w rzadki trans dawno utraconych wspomnień. Już jako dziecko wykazywał niesamowity talent do walki mieczem. Szybko zaczął pokonywać rówieśników, a jego przeciwnicy stopniowo się zmieniali, począwszy od wędrownych najemników, aż po słynnych mistrzów. To on zawsze pozostaje ostatnim na placu boju. Bez wyjątków. Sądził, że może wygrywać w nieskończoność, aż do dnia, gdy pojawił się chłopiec dzierżący dwa miecze. To najsilniejszy przeciwnik, z jakim kiedykolwiek się mierzył. Walczyli od świtu do zmierzchu i żaden nie odniósł zwycięstwa. W końcu chłopiec został zabrany przez swojego przybranego ojca, a Diego nie miał nawet szansy zapytać go o imię.

„Jestem o wiele silniejszy niż wtedy. Pewnie dziś nie byłby dla mnie przeciwnikiem”. Czasem Diego tak myśli. „Choć mam nadzieję, że tak nie jest. To byłoby zbyt nudne”. W takich chwilach przełyka gorzki łyk alkoholu. Diego desperacko poszukuje rywala. Dekady zwycięstw zniszczyły jego ducha walki. Wszyscy sądzą, że podróżuje po świecie, by wygrywać kolejne pojedynki, lecz tylko on zna prawdę. Diego szuka porażki. „Polej, karczmarzu”. Do tawerny wchodzi kolejna osoba. „Te dwa miecze…?” „Cicho! To Amadeus z Ligi Niesprawiedliwych”. „Dwa miecze?” Diego powoli unosi głowę. Jego uśpione serce w końcu znów zaczyna bić.

„Nieprawe uderzenie!” Amadeus wyprowadza cios w stronę Diego, lecz zostaje zatrzymany przez barierę z aury miecza, która wydaje się nie do przejścia. Diego porusza się niczym zjawa i szybko skraca dystans, napotykając trzy potężne fale energii. Unosi ostrze, aby je sparować, ale jego ciężki, tępy miecz rozbrzmiewa donośnym brzękiem. Wykorzystując przewagę, Amadeus opuszcza oba miecze, i stara się zmiażdżyć przeciwnika, lecz Diego zachowuje skupienie i odpowiada niewidzialnymi ostrzami wiatru… Przerażająca nawałnica mieczy, emanująca od obu walczących, nie pozwala tłumowi się zbliżyć. Ten wstrząsający pojedynek kończy się remisem, gdy wojsko siłą go przerywa, lecz jest jasne, że Diego nie uważa, że to koniec. „Dokończymy to innym razem, Amadeus”. „Na pewno cię pokonam… Och, jeszcze raz, jak masz na imię?”