Valora

Na pierwszy rzut oka ojczyzna Valory wydaje się zielonym rajem, pełnym malowniczych gór i lasów. W rzeczywistości jest jednak czymś zupełnie innym. Życie w tamtych rejonach jest surowe, ponieważ lasy te zamieszkują jedne z najgroźniejszych bestii, jakie kiedykolwiek widziano. Nawet tak wprawni myśliwi jak plemię Valory toczą nieustanną walkę o przetrwanie z przyrodą, która chce ich pożreć żywcem. Rada plemienna zawsze chętnie pozyskuje myśliwych, których umiejętności mogłyby poprawić ich los. Tego dnia miał odbyć się rytuał przejścia Valory. Tradycja plemienna wymaga, aby osoby wkraczające w dorosłość wzięły udział w Rytuale Lasu, czyli śmiertelnie niebezpiecznej grze w kotka i myszkę przeciwko jednej z najpotężniejszych bestii. Tej nocy Valora wróciła cała w siniakach, ale z jedną z najwspanialszych nagród: gigantyczną głowę dzika. Wszyscy zamilkli na chwilę, po czym rozległy się wiwaty i rozpoczął uroczysty bankiet, jakiego świat nie widział. O dziwo, Valora wydawała się niezainteresowana świętowaniem własnego sukcesu. Nie wystarczyło jej to chwilowe zwycięstwo. Wciąż ostrzyła włócznię, siedząc między blaskiem ogniska a ciemnością nocy. Jej prawdziwa koronacja miała nadejść dopiero wraz z kolejną bitwą… a potem kolejną i kolejną, aż udowodni swoją wartość ponad wszelką wątpliwość. Wkrótce Valora kuliła się w gęstym poszyciu lasu, wstrzymując oddech, aby nie zauważył jej olbrzymi niedźwiedź. Gdy bestia schyliła się, Valora uderzyła ją z całej siły. Jedna z olbrzymich łap wylądowała z hukiem w miejscu, gdzie przed chwilą powinna być głowa Valory, lecz włócznia tkwiła już w sercu stworzenia. Valora wzięła głęboki oddech i rozpoczęła makabryczną, lecz znaną jej czynność rozcinania zwierzyny. Działa instynktownie. Valora zauważyła znacznie bardziej rozwścieczonego niedźwiedzia za swoimi plecami, gdy było już prawie za późno. Przeżyła tylko dlatego, że pazury bestii zaplątały się we włócznię, gdy desperacko wyciągała ją, aby zablokować atak. Ale i tak przekoziołkowała, lądując z głośnym chrupnięciem, gdy zderzyła się ze skalistym gruntem. W ustach czuła smak krwi, ale uśmiechała się. Zauważyła, że sama zadała sobie ranę. Nie poczuła jej w ferworze polowania. Wiele takich wściekłych niedźwiedzi zostało zaprezentowanych przed radę plemienia. Z każdym kolejnym rosło przekonanie, że Valora zasłużyła na opuszczenie lasu i skierowaniu kroków ku wielkiej nieznanej. Podjęto decyzję, że będzie miała wielki przywilej doskonalenia swoich umiejętności w dalekich krainach. Dzień odejścia Valory w końcu nadszedł. Był to ciężki dzień, ale przecież za granicami ich krainy czekał cały ocean możliwości, które należało zbadać. Drapieżniki w ludzkiej skórze nie mają pojęcia, z jakim wrogiem się mierzą, gdy staną naprzeciw Valory. Który gubernator będzie na tyle odważny, aby stanąć u boku takiej myśliwej jak Valora, gdy podejmie się największego polowania w swoim życiu?