Roman

Osiemnastoletni Roman wkroczył na arenę niczym huragan. Reflektory pokochały nowego pretendenta, zachwycającego żelaznymi ścięgnami, stalowymi pięściami i lwim rykiem. Szybko stał się ulubieńcem publiczności i żaden zwinny szermierz, knujący bandyta ani żądny walki generał nie potrafił skutecznie stanąć mu na drodze. Ale wkrótce miało się to zmienić. Roman wszedł do finału mistrzostw w momencie, który miał być szczytem jego możliwości, a sama walka była jedynie przystankiem na drodze po trofeum. Publiczność oszalała, ale wkrótce ucichła, gdy stało się jasne, że Roman poniesie druzgocącą klęskę. Ani instynkt, ani wyszkolenie nie pomogło Romanowi tego dnia. Okrzyki radości przerodziły się w obelgi, gdy upokorzony schodził z areny. Roman miał być zwycięzcą. Nie mógł pogodzić się z faktem, że może ponieść porażkę. Ten jego upór może tłumaczyć to, co wydarzyło się później. Kolejne 10 lat minęło w tym samym rytmie: Roman walczył o mistrzostwo, a potem przegrywał z kretesem, raz za razem. Przykleiła się do niego łatka „wiecznego wicemistrza”. Jego gwiazda zaczęła przygasać. Kibice zaczęli go opuszczać. Potem zaczęły krążyć plotki o jego rychłym przejściu na emeryturę. A może ten bohater po prostu jeszcze czekał na swoje pięć minut chwały? Ta chwila nadeszła, gdy miasto zostało najechane przez grupę złowrogich najemników. Przywódca bandytów postawił ocalałym żołnierzom ultimatum: pokonajcie mnie na arenie, a się wycofamy. Ale jeśli poniesiecie porażkę, będziecie musieli poddać się naszym mieczom. Nikt nie odważył się podnieść ręki… dopóki Roman nie zgłosił się na gladiatora ludu. Przerażeni mieszkańcy patrzyli na niego z powątpiewaniem. Czyżby ich przyszłość naprawdę leżała w rękach „wiecznego wicemistrza“, który zawsze przegrywał w najważniejszym momencie?! Podczas walki Roman upadł i przez długi czas wydawało się, że już nie wstanie. Najemnicy szydzili: „Nie chcesz spróbować zadać chociaż jednego ciosu?!”. Z wielkim wysiłkiem wstał. Jego oczy były czerwone i gniewne: „Wystarczy trafić jednego”.Przywódca bandytów raz po raz powalał Romana na ziemię, a on mimo to wstawał. Rany, które powinny być śmiertelne, po prostu ignorował. Czy to naprawdę śmiertelnik? Niespodziewanie Roman odpowiedział z całej siły i jednym ciosem pokonał czempiona bandytów. Najemnicy odeszli, dotrzymując słowa. Gdyby Roman chciał wtedy przejść na emeryturę, mógłby to zrobić z dumą. A może nadszedł czas, aby wyszkolił kolejne pokolenie? Chyba że pojawi się przedsiębiorczy gubernator, gotowy współpracować z Romanem przy innych, ważniejszych zwycięstwach...