Olander

Blizny narodowego upokorzenia sięgają głęboko w królestwo, w którym urodził się Olander. Król otoczonego zewsząd przez większe potęgi królestwa byłby gotów oddać własne ziemie za odrobinę pokoju i bezpieczeństwa. Wrodzy królowie szybko nauczyli się, że armię sąsiada można zastraszyć. Królestwo mogło przetrwać tylko ograniczoną liczbę porażek, zanim padłby łatwym łupem. To właśnie w atmosferze beznadziei i wynikającej z niej korupcji Olander ukończył Akademię Wojskową. Tylko młodzieńcza naiwność dawała Olandrowi strzępy nadziei. Olander wkrótce przeszedł przyspieszony kurs surowych realiów życia w armii na odległej granicy. Ale nawet tam jego niemal nadprzyrodzony instynkt strategiczny wyróżnił jego żołnierzy z tłumu. Pod wodzą Olandra granice ich kurczącego się królestwa nagle stały się niezwykle bezpieczne. Stopniowa modernizacja zaczęła przynosić realne korzyści pod względem dyscypliny. Po napisaniu kilku podręczników o strategii wojskowej król w końcu docenił geniusz Olandra i mianował go najmłodszym w historii feldmarszałkiem: chłopak miał zaledwie 30 lat. Siłą napędową Olandra zawsze było zmazanie wszelkich upokorzeń, jakich doznali z rąk wrogów. Trudne zadanie, ale Olander miał wkrótce dostać swoją szansę. Ogromne siły wroga przybyły do ​​królestwa, chcąc raz na zawsze położyć kres jego ojczyźnie. Olander z wielką przyjemnością podarł na strzępy odręcznie napisany list kapitulacyjny, zatwierdzony przez jego własnego króla. Olander przyrzekł, że za jego czasów nie będzie rozejmów. Już wtedy dostrzegł oznaki słabości w znacznie liczniejszych siłach wroga – ich niezdarność, logistyczną słabość, taktyczne niedociągnięcia, które sprytny generał mógłby wykorzystać. Olander rzucił się na głęboką wodę, decydując się na największą bitwę, jaką kiedykolwiek przeżyli jego żołnierze. Walki trwały miesiącami. Wróg, ku swemu zdziwieniu, jakimś cudem znalazł się po przegrywającej stronie. Olander dokonał niemożliwego: odniósł swoje pierwsze wielkie zwycięstwo w starciu z o wiele potężniejszą potęgą. Król Olandra był na tyle mądry, by zdać sobie sprawę nie tylko z przewagi, ale i z prawa do jej ofensywnego wykorzystania. Królestwo Olandra zaczęło się rozszerzać, najpierw podbijając potencjalnych zdobywców, a potem ruszyło na dalsze łowy. Marzenia o imperium zaczęły roić się przed oczami króla. Jak daleko mogły sięgnąć ich granice pod dowództwem wojskowym Olandra? Historycy nigdy się nie dowiedzą - ani o tym, co mówiono za zamkniętymi drzwiami rady królewskiej. Ostatecznie rezygnacja Olandera nie mogła pozostać w tajemnicy. Postanowił porzucić królewskie stanowisko i wojsko, swoją wysoką pozycję i wybitną przeszłość. Człowiek niższej rangi ryzykowałby egzekucję, ale status Olandra był tak wysoki, że pozwolono mu po prostu odejść. „Może jakieś inne miasto potrzebuje doradcy takiego jak ja? O ile będą mieli cierpliwość do takiego starego człowieka…”