Isnor

Chyba nie ma miejsca na Ziemi, w którym Isnor Wielki i jego ogromne i potężne czyny byłyby nieznane. Nie ma też reliktu w rozległym pustkowiu, którego nie dotknęły (lub nie próbowały dotknąć) jego ręce. Nie ma też mitycznego miasta z legend, którego przynajmniej nie próbował zbadać, ani fantastycznego odkrycia, którego nie próbował dokonać. Zaiste, Isnor jest legendą legend. Kto wykopał święte ostrze? Isnor. Kto był obecny podczas dziewiczego rejsu San Oceana? Isnor. Kto odkrył prawdziwą naturę Adamantytu? Zbadał Wyspę Oazy? Isnor! Samo pustkowie zdaje się być winne Isnorowi wdzięczność za jego długotrwałą, cierpliwą eksplorację. Isnor nie zamierza oszczędzać na eksploracji, nawet jeśli będzie musiałby pozostawić wiele ruin w jeszcze bardziej zrujnowanym stanie. W końcu zniszczone świątynie i święte krypty zawsze można naprawić później. Poza tym, każdy akt zniszczenia służy dobrej sprawie. Ogromna jest cierpliwość bardziej skrupulatnych archeologów i odkrywców, którzy podążają śladami Isnora po tym, jak gruntownie splądrował dany teren. Najnowszym, najcenniejszym marzeniem, które znalazło się w polu widzenia Isnora, są ruiny Zasięgu Wieczności. Towarzystwo Ochrony Dziczy żywo interesowało się wyprawą Isnora – po części po to, by zapewnić, że ruiny nie zostaną zniszczone dla przyszłych pokoleń. Towarzystwo wyciągnęło zatem otwartą dłoń, zapraszając Gubernatora do współpracy z wyprawą Isnora i, w razie potrzeby, „użycia siły, aby pod żadnym pozorem nie użyto dynamitu ani innych materiałów wybuchowych w ruinach…”.